Hayattaki Ilkler

İlkler güzeldir derler hep. Öyle midir? Benim hiç öyle olmadı. 


İlklerim hep kötü olduğundan mıdır nedir beni bir korku sardı. Bir tutukluluk oldu. Bir ateş oldu içimde. Yenmeye çalıştıkça telaşlandım. Telaşlandıkça çaresiz kaldım. 


Anlatamadım derdimi. Hep içimde bir yerlerde kaldı. Oysaki ben hepsini anladım. Anlamamam gereken yerde  salağa yattım. Bir yerden sonra insanlar, onları anlamamı istediler benden. Anladım hepsini ama onlar beni anlamadı, dinlemediler ki. 


Bir arkadaşım vardı. O kadar farklı bir dünyamız vardı ki onunla. Onun yanında mutluydum, en önemlisi onun yanında rol yapmıyordum.


Önemli olan da bu değil midir? İnsanın, kendisi olduğu yer onun evi değil midir? Ben onu evim gibi görüyordum. Onu kaybetmekten korkuyordum.


Sonra benden hoşlandığını belli etmeye başladı. Korktum. İlk ilişkim de böyle başlamıştı çünkü. Anlamamazlıktan geldim. Sonra itiraf etti. Ben sustum. Sordu, cevap veremedim. Gözlerime bak dedi, bakamadım.


Sonra ilk öpücüğüm gerçekleşti.Gözlerine baktım o zaman. Biliyordum, beni anlamayacaktı. Ne zaman anlaşıldım ki? Ne olacak dedim kendi kendime. Cevabım yoktu. O yine sordu, ben sustum.


Ne diyecektim? Olmayacağını bile bile niye kendimizi kandıracaktık? Ben emin değildim ondan. O da kendinden emin değildi zaten. Yine de bir umut doğdu içime, güneşim uyandı. Belki yapabilirdik. 


Anlattım korkularımı. Durdu: Tuhafsın, anlamıyorum seni. En iyisi biz arkadaş kalalım dedi. Sustum.


Kızdım ona ama sustum. Ne diyecektim? En güzel anımı çaldın, ben kaçtım sen umursamadın çünkü o an kendi açlığını doyurmak peşindeydin, benim hislerimi hiçe saydın!

Diyemedim. İnsanlar böyledir çünkü. Ne istediklerini bilmezler, en fazla zararı sevdiklerine verirler. Anlamazlar, anlamaya da çalışmazlar. En önde kendi arzuları vardır, karşısındakinin hislerini hiçe sayarlar. İnsanlar bencildirler.


Açıklama olarak hep şunu dinledim; seni anlamıyorum.


Oysaki hiç bir şey dememiştim. Hep susmuştum. İçimdekileri belki incinir diye hep saklamıştım. Güvendiklerim kendi elleriyle yağdırdılar karlarını, kendi elleriyle yıktılar bendeki yerlerini. Ben hep sustum. Hatam buradan kaynaklıydı belki.


En azından bencillik etmiyorum. İnsanların hislerine elimden geldiğince önem veriyorum. Kalbim kırık olsa da içim rahat.Belki de bu yüzden anlaşılmıyorum. 

İlkler hep güzel midir? Hiç sanmıyorum. En azından benim ilklerim çalındı ellerimden. Önemli olan ilk veya son olması değil, ben anladım. Önemli olan gerçek olması. Gerçek.